MK-Ultra (5) – Midnight Climax, Bordeeloperatie van de CIA

De man die op een avond in 1955 aanbelde bij een appartement aan Chestnut Street in San Francisco dacht een bordeel binnen te stappen. De vrouw die opendeed was uitnodigend, de verlichting zacht, de muziek ontspannen. Hij nam plaats op de bank. Ze schonk hem een drankje in.

Wat hij niet wist: achter de grote spiegel tegenover hem zat George Hunter White. Notitieboekje in zijn hand, martini binnen bereik, ogen scherp gericht op elke beweging. In het glas van de bezoeker zaten druppels LSD.

Dit was geen bordeel. Dit was een CIA-laboratorium vermomd als een plek van vermaak. En de man op de bank was geen klant — hij was een proefpersoon die nooit toestemming had gegeven.

Zo begon Project Midnight Climax, een van de meest bizarre en ethisch dubieuze hoofdstukken in de geschiedenis van MK-Ultra. Tussen 1955 en 1963 runde de CIA meerdere van deze safehouses in San Francisco en later New York.

Het doel: observeren hoe mensen reageerden op LSD wanneer ze niet wisten dat ze werden gedrogeerd. Het werd een operatie waar de grenzen tussen spionage, wetenschap en misbruik volledig vervaagden.

Project Midnight Climax was een reeks CIA-safehouses vermomd als bordelen, waar tussen 1955 en 1963 bezoekers zonder hun weten werden gedrogeerd met LSD en andere middelen. Agent George Hunter White observeerde hen achter doorkijkspiegels. Het project toont de ethische diepten van MK-Ultra: experimenten zonder toestemming, vernietigde archieven en slachtoffers die nooit zullen weten wat hen is aangedaan. Het was geen wetenschap — het was machtsmisbruik onder het mom van nationale veiligheid.

Waarom de CIA Bordelen Inzette voor MK-Ultra

Binnen MK-Ultra had de CIA al jaren geëxperimenteerd met LSD. Maar de resultaten vielen tegen. In laboratoria gedroegen proefpersonen zich anders zodra ze doorhadden dat ze werden geobserveerd. Hun reacties waren “verstoord door bewustzijn van deelname,” zoals een intern memo het noemde.

De Koude Oorlog voedde de angst dat de Sovjet-Unie werkte aan middelen om gevangenen te manipuleren. Dus wilde de CIA weten: wat gebeurt er wanneer iemand geen idee heeft dat hij gedrogeerd is?

Sidney Gottlieb, hoofd van MK-Ultra, zocht iemand die zich thuis voelde in undercoverwerk, in onduidelijkheid, in de grijze zones van de maatschappij. Iemand die zowel charme als hardheid bezat, en die morele grenzen als praktische obstakels zag.

Hij vond George Hunter White.

Een bordeel bood precies wat de CIA nodig had: discretie, privacy, bezoekers die niet snel vragen stelden en een setting waarin mensen hun gedrag lieten varen. Voor MK-Ultra was het niet alleen handig — het was perfect.

George White: De CIA-Agent Achter Project Midnight Climax

George Hunter White was geen wetenschapper. Hij was een doorgewinterde agent van het Federal Bureau of Narcotics (FBN), gewend aan undercoverwerk in de wereld van drugsdealers, jazzclubs en achterkamertjes. Hij combineerde charme met cynisme, vastberadenheid met een duistere bereidheid grenzen te overschrijden.

White had al eerder met de CIA samengewerkt bij experimenten waarbij militairen zonder hun weten LSD kregen toegediend. Hij had bewezen dat hij geen ethische bezwaren had tegen extreme methoden. Gottlieb gaf hem vrijwel carte blanche: White mocht zijn eigen team samenstellen, zijn eigen locaties kiezen en de experimenten inrichten zoals hij wilde.

White beschouwde zichzelf als een soldaat in een gevaarlijke oorlog. In zijn correspondentie met Gottlieb toonde hij trots, bravoure en een donker gevoel voor humor. Hij schreef later:

“I was a very minor missionary, actually a heretic, but I toiled wholeheartedly in the vineyards because it was fun, fun, fun.”

Voor White was Midnight Climax geen ethisch dilemma — het was avontuur. Zijn opdrachtgevers bij de CIA deelden die houding. Zolang het in naam van nationale veiligheid gebeurde, werden vragen over moraliteit als naïef of gevaarlijk beschouwd.

Een journalist die te diep groef. Een moordzaak die geen einde kent. En een overheid die opvallend vaak net buiten beeld blijft.

Wat begon als een simpel achtergrondartikel over de Manson-moorden veranderde voor onderzoeksjournalist Tom O’Neill in een twintig jaar durende nachtmerrie. Tijdens zijn research stuitte hij op documenten, getuigen en inconsistenties die één vraag onmogelijk maakten om te negeren:

Hoeveel wist de overheid werkelijk – en waarom wordt dat nog steeds weggestopt?

In Chaos duikt O’Neill in:

ongebruikelijke FBI- en CIA-belangen rond Manson en zijn kring
vreemde fouten van politie en justitie die te absurd zijn om toevallig te zijn
sporen die richting experimenten, infiltratie en ongeautoriseerde bemoeienis wijzen
de manier waarop klokkenluiders ineens veranderen in tegenstanders

Het resultaat is geen klassieke true crime, maar een verontrustende herlezing van een iconische zaak die nieuwe vragen oproept over staatscontrole en geheime operaties,

Wat er Echt Gebeurde in de CIA Safehouses van Midnight Climax

White richtte meerdere appartementen in, voornamelijk in San Francisco en later in New York. Elk safehouse werd zorgvuldig ingericht om niet op te vallen. Het decor was eenvoudig maar functioneel:

Een woonkamer die eruitzag als een klein bordeel — zachte verlichting, rode gordijnen, goedkope maar uitnodigende meubels
Een grote spiegel aan de muur, in werkelijkheid een doorkijkspiegel
Een smalle observatieruimte daarachter, uitgerust met camera’s, microfoons en opnameapparatuur
Een bar met drankjes en een lade met LSD, scopolamine en andere psychoactieve middelen

De CIA werkte samen met sekswerkers die bezoekers moesten lokken. Sommige vrouwen wisten dat ze voor de overheid werkten, andere niet. Ze kregen betaald per bezoeker en werden geïnstrueerd om niets te vragen.

Wanneer een bezoeker arriveerde, kreeg hij een drankje. Daarin zaten druppels LSD of een ander middel. De dosis varieerde — soms laag, soms hoog. Er waren geen vaste protocollen, geen medische begeleiding, geen noodprocedures.

White observeerde vanuit zijn verborgen post. Hij maakte notities: hoe snel werkte de drug? Werd de bezoeker spraakzamer? Paranoïde? Verward? Agressief? Wat gebeurde er met iemands seksuele gedrag onder invloed? Kon je iemand in deze staat informatie ontfutselen?

De experimenten hadden geen duidelijk wetenschappelijk kader. Het was improvisatie, gebaseerd op Whites intuïtie en de vage overtuiging dat “iets bruikbaars” zou opleveren.

Sommige bezoekers merkten dat er iets mis was en vertrokken gedesoriënteerd. Anderen bleven uren in verwarring. Wat er met hen gebeurde na het verlaten van het appartement, werd niet gedocumenteerd. Er was geen follow-up, geen medische zorg, geen uitleg.

De Onzichtbare Slachtoffers: Wat De CIA Niet Documenteerde

De bezoekers van Midnight Climax kwamen uit alle lagen van de samenleving. Sommigen waren zakenlieden op doorreis, anderen arbeiders, weer anderen gewoon mannen die dachten een avontuur te beleven. Ze hadden geen idee dat hun kwetsbaarste momenten werden geobserveerd, vastgelegd en geanalyseerd door de Amerikaanse overheid.

Ook de sekswerkers waren slachtoffers. Sommigen werkten bewust mee, anderen werden gemanipuleerd of onder druk gezet. Wat er met hen gebeurde na afloop van het project is onbekend. Kregen ze bescherming? Compensatie? Of werden ze gewoon aan hun lot overgelaten?

Van de meeste betrokkenen kennen we de namen niet. Sommigen leven waarschijnlijk nog. Misschien vragen sommige bezoekers zich nog steeds af waarom een bepaalde avond zo vreemd verliep, waarom ze dagenlang angstig of verward waren, waarom hun geheugen gaten vertoont.

Ze zullen waarschijnlijk nooit antwoord krijgen.

Vernietigde MK-Ultra Dossiers: Wat We Nooit Meer Zullen Weten

Op 31 januari 1973 gaf CIA-directeur Richard Helms opdracht tot vernietiging van vrijwel alle MK-Ultra-documenten. Hij wilde voorkomen dat het programma ooit aan het licht zou komen. Vrachtwagens vol dozen werden vernietigd, inclusief de gedetailleerde rapporten van Midnight Climax.

Wat we nog hebben zijn fragmenten:

Financiële documenten die laten zien hoeveel geld naar de safehouses ging
Correspondentie tussen White en Gottlieb, waarin ze terloops spreken over “speciale drankjes” en “interessante observaties”
Enkele memo’s die verwijzen naar “onverwachte complicaties”
Verklaringen van ex-agenten die decennia later spraken, maar details vergaten of bewust achterlieten.

Wat we niet weten:

Hoeveel mensen precies zijn gedrogeerd
Of er ernstige verwondingen of sterfgevallen waren
Welke andere middelen naast LSD werden getest
Hoe lang sommige effecten aanhielden
Of bezoekers later psychische problemen ontwikkelden.

Het grootste deel van Midnight Climax bestaat uit schaduwen. Het werd uitgevoerd achter spiegels en de archieven werden vernietigd. Wat overbleef is een vaag beeld van een operatie die ethisch onverantwoord was en waarvan we de volledige omvang nooit zullen kennen.

Wat Project Midnight Climax Onthult Over MK-Ultra

Midnight Climax toont waar MK-Ultra werkelijk om draaide: niet om zorgvuldig wetenschappelijk onderzoek, maar om een cultuur waarin het doel de middelen heiligde. Een cultuur waarin een agent zijn martini kon drinken terwijl hij toekeek hoe iemand in verwarring raakte. Een cultuur waarin de angst voor de Sovjet-Unie belangrijker was dan de rechten van individuele burgers.

Het project laat ook zien hoe ver de Amerikaanse overheid bereid was te gaan in naam van nationale veiligheid. Niet alleen in oorlogssituaties of bij buitenlandse doelen, maar ook tegen eigen burgers, op eigen grondgebied, zonder enige vorm van toestemming of verantwoording.

George White was geen aberratie — hij was een product van die mentaliteit. En Gottlieb, die hem vrij spel gaf, handelde met de volledige steun van de hoogste echelons van de CIA.

Midnight Climax draaide niet om het beschermen van Amerika. Het draaide om macht, controle en de vraag: “Wat kunnen we met mensen doen als ze niet weten dat we ze manipuleren?”

Wie was George Hunter White?

Als je Midnight Climax wilt begrijpen, moet je George White begrijpen — zijn achtergrond, zijn methoden, zijn overtuigingen, en vooral de wereld die hem de vrijheid gaf om dit uit te voeren. Want wat er zich in deze safehouses afspeelde, begon niet bij LSD, niet bij bordelen en niet bij de Koude Oorlog.

Het begon bij de man die ervan genoot om de grens op te zoeken en er vervolgens overheen te stappen.

In het volgende deel draaien we de camera weg van de safehouses en richten we die op de persoon die ze creëerde. Niet langer de Experimentele Ruimte, maar de man die hem vulde: George Hunter White — de architect van de schaduwkant van MK-Ultra.