In het vorige deel zagen we hoe een bericht bleef steken in de gangen van de CIA.
Een mail die nooit aankwam, een waarschuwing die nooit werd verzonden.
Daarmee verdween niet alleen cruciale informatie – twee namen gleden stilletjes door de mazen van het net: Khalid al-Mihdhar en Nawaf al-Hazmi.
De CIA wist dat ze onderweg waren naar de Verenigde Staten, maar de FBI in New York – de mensen die hen hadden kunnen stoppen – hoorde niets.
En dus begonnen de twee mannen aan hun reis, niet ondergronds en niet in het geheim, maar open en zichtbaar, midden in het Amerika van het jaar 2000.
Een nieuw leven in Californië
Ze kwamen aan in Los Angeles, huurden een kleine auto en reden zuidwaarts richting San Diego.
Zon, palmbomen, de zee – het was de ideale plek om op te gaan in de massa. Binnen enkele weken huurden ze een appartement in een rustige wijk en begonnen ze aan een leven dat van buitenaf volkomen normaal leek. Ze bezochten moskeeën, aten in diners en maakten kennis met buren. Ze openden bankrekeningen en schreven zich in voor vlieglessen; hun namen stonden gewoon op de deurbel.
Wat niemand wist: diezelfde namen kwamen al voor in CIA-rapporten, gekoppeld aan telefoonnummers uit Jemen en bijeenkomsten in Kuala Lumpur.
Maar de mensen die hen nu dagelijks tegenkwamen, kenden dat dossier niet. Voor hen waren het gewoon twee jonge mannen die Engels leerden en droomden van een carrière in de luchtvaart.
Verstopt in het Telefoonboek
Het is een detail dat later symbool werd voor alles wat misging: hun telefoonnummer stond in het openbare telefoonboek van San Diego.
Tussen Johnson en Miller stond gewoon vermeld: Al-Hazmi, Nawaf, compleet met adres en nummer.
Iedereen had het kunnen vinden. De FBI-agenten in New York zouden ernaar gezocht hebben, als ze geweten hadden waarnaar ze moesten zoeken. Maar niemand had hen verteld dat deze namen bestonden, en dus bleef het nummer onopgemerkt – een stukje informatie dat pas jaren later betekenis kreeg. Het was alsof de geschiedenis zich had verstopt in een telefoonboek dat niemand opensloeg.
Leven in het volle zicht
In San Diego leidden Al-Hazmi en Al-Mihdhar een leven dat bijna banaal was. Ze kochten een oude Toyota en betaalden contant. Ze keken voetbal in cafés en maakten grapjes met medestudenten.
Een vliegschool-instructeur zou later zeggen:
“Ze waren beleefd, stil, een beetje dromerig.”
Er was niets dat wees op de rol die ze zouden spelen bij de aanval op de Twin Towers.
En dat is misschien wel het meest beangstigende aan dit hoofdstuk: dat twee namen, ooit getipt als veiligheidsrisico, zich zó zichtbaar konden verschuilen.
In de maanden die volgden zouden Al-Hazmi en Al-Mihdhar steeds meer contacten leggen, onder anderen met een man die hen opving en hielp – iemand wiens rol later veel vragen zou oproepen.
Wordt vervolgd…
Volgend deel: Een onbekende wacht hen op in Los Angeles.
Hij regelt hun woning, hun papieren, hun geld.
En jaren later duikt zijn naam op in rapporten over Saoedische fondsen en vliegtuigberekeningen.Wie was hij?
En voor wie werkte hij écht?
9/11 de aanslag op de twin towers
